Gerrit van Bakel

"De techniek gaat zo snel dat er geen harmonie, geen aanpassing aan nieuwe gegevens, kan plaatsvinden" stelt Gerrit van Bakel in 1980. In veel constructies verwijst hij naar deze opvatting van 'harmonie'. Soms is een kunstwerk een satire op de consumptiemaatschappij, dan weer verbeeldt het zijn opvatting dat de mens zelf greep moet krijgen op zijn wereld. Van Bakel (1943 - 1984) volgt de kunstacademie in Den Bosch, maar verlaat die voortijdig om daadwerkelijk bij te dragen aan de 'herformulering van de wereld'.  

Van Bakel is ervan overtuigd dat gebruiksvoorwerpen de mensen beïnvloeden. In de jaren zestig geeft hij zijn woonomgeving opnieuw vorm, gebaseerd op de wensen van de gebruiker. Hij bouwt tientallen meubels en wandobjecten. Daaronder is ook een zonwering: bij warm weer draaien de panelen de koele kleur (blauw) zich naar de bewoners, bij koud weer de warme kleuren (rood en geel). De panelen van de zonwering draaien automatisch. In buizen zit olie en die zet uit of krimpt door het warmteverschil tussen dag en nacht, wat hij het ‘dag en nacht ritme’ noemt. Dat ritme zet het mechanisme in beweging.

Dat principe paste hij vanaf de jaren zeventig op talloze kunstwerken toe, ook op de twee kunstwerken van de TU/e: de 'Tarim Machine' (1979 - 1982) en de 'Voorlopige Regenboogmachine' (1981).

Ook al produceren de kunstwerken geen concrete zaken, het zijn wel degelijk machines. Van Bakel: "Ze leveren geen producten op. Ze produceren bewustzijn. In die zin zijn mijn objecten juist wèl weer machines."

Zie ook:
Voorlopige Regenboogmachine (1981)
Tarim Machine (1979-1982)

Links Gerrit Van Bakel
www.gerritvanbakel.nl
http://www.tue.nl/cursor/bastiaan/jaargang43/cursor08/cultuur.shtml
http://www.tue.nl/cursor/bastiaan/jaargang43/cursor29/voorpagina.shtml
http://www.tue.nl/cursor/bastiaan/jaargang43/cursor30/cultuur.shtml